IN TRANSFORMATION

4.12.2025 - 11.01.2026

IN TRANSFORMATION brings together two artists in their exploration of how time, often through gradual, almost imperceptible processes, settles into layers on objects, places, and systems of knowledge, and what these slow, nearly silent transformations bring into being.

Emanuele Resce (1987, lives and works in Milan) presents a work made of two skateboard decks into which two calf jaws are embedded. The object becomes hybrid: a meeting point between an icon of urban leisure, shaped by human development, and a fragment of the animal world, often imagined as the opposite of technological modernity. And what, then, do we mean by modernity?

Resce also intervenes directly on the large window of the space. The building, closed for more than two years, still carries the traces of those who passed by, stopped, or marked the façade in small ways. Instead of erasing these signs, he chooses to preserve one of them—a threshold linking the recent past of the site, the present of the exhibition, and the possible futures of this art space. In a city like Istanbul, where layers of time surface at every corner, this trace becomes a reminder: the present is never isolated; it is already a superposition.

Ferhat Tunç (1993, lives and works in Istanbul) focuses on materials that resist disappearance and on what remains at the very moment when everything seems to vanish. By successively burning the twelve volumes of an encyclopedia, he transforms them into a 75 × 75 cm receptacle of ash, now presented as a wall-mounted piece. Knowledge that once aimed to offer a total vision of the world is reduced here to fragments. The artist thus brings us to the question of the role and value of knowledge today.

In another work composed of fragments that resisted combustion, Tunç proposes a different form of resistance. These pieces show that nothing ever disappears entirely: even when almost nothing is left, something still persists. The artist no longer seeks meaning in complete structures, but in what survives destruction, in what collapse leaves behind.

IN TRANSFORMATION invites us to pause and reclaim a simple, often forgotten gesture: to observe. The present may be immediate, but it also gathers within it broader temporalities that exceed us. These works remind us that fragments, traces, and remnants are our only keys to understanding what once was, and what continues to transform within and around us.

DÖNÜŞEN

4.12.2025 - 11.01.2026

DÖNÜŞEN, iki sanatçıyı; zamanın nesnelere, mekânlara ve bilgiyi yapılandıran sistemlere nasıl yerleştiğini, onları nasıl dönüştürdüğünü ve bu dönüşüm sonucunda nelerin ortaya çıktığını araştırmak üzere bir araya getirir.

Emanuele Resce (1987, Milano’da yaşıyor ve çalışıyor), kaykay tahtasının içine yerleştirilmiş sığır çene kemiğinden oluşan bir eser sunar. İnsan müdahalesiyle şekillenen gündelik yaşam nesnesiyle, sıklıkla teknolojik modernliğin karşıtı olarak kurgulanan hayvansal dünyaya ait bir fragmanın buluştuğu bu nesne, melez bir forma dönüşür. Peki modernlikten kastımız tam olarak nedir?

Resce, mekânın büyük vitrinine de doğrudan müdahale eder. İki yılı aşkın bir süredir kapalı olan binanın cephesi, buraya küçük izler bırakanların dokunuşlarını hâlâ taşır. Sanatçı bu izleri silmek yerine, onlardan birini korumayı tercih ederek mekânın yakın geçmişi, serginin bugünü ve geleceği arasında bir eşik oluşturur. İstanbul gibi zaman katmanlarının her köşede yüzeye çıktığı bir şehirde bu iz, bize şunu hatırlatır: Şimdi asla tekil değildir; halihazırda üst üste binmiş zamanlardan oluşur.

Ferhat Tunç (1993, İstanbul’da yaşıyor ve çalışıyor), yok olmaya direnen maddelere ve yok olurken kalan üzerine odaklanır. On iki ciltlik ansiklopedinin okunarak yakılmasıyla 75 × 75 cm’lik bir küller fanusuna dönüşen eser, duvara asılı bir görüntüye evrilir. Bir zamanlar dünyayı bütüncül bir bakışla temsil eden bilgi, kalıntılara dönüşür. Bilginin günümüzde ne işe yaradığı sorusunu sanatçı burada hatırlatır.

Tunç, yanmayı reddeden parçalardan oluşturduğu eserinde ise başka türde bir direnci tasvir eder. Bu parçalar, hiçbir şeyin bütünüyle yok olmadığını; neredeyse hiç kalmamış olsa bile daima bir şeyin sürdüğünü hatırlatır. Sanatçı, anlamı artık tamamlanmış yapılarda değil, yıkımdan geriye kalanlarda bulur.

Sanatçılar izleyiciyi yavaşlamaya ve dönüşümün süregiden izlerine tanıklık etmeye davet eder. Şimdi anlık gibi görünse de, içinde geniş zaman katmanlarını barındırır. Eserler, dönüşümün maddedeki kadar öznenin içinde de sürdüğünü; bütünden çok geriye kalan izler yoluyla açığa çıkarır.

IN TRANSFORMATION

press and review

Secant space